De bossen van de Neethof in Santpoort-Zuid zijn ontstaan op het terrein van hofstede Witsenburg, waarvan het huis begin 17e eeuw werd afgebroken. De spoorlijn die in de 19e eeuw werd aangelegd, doorkruiste deze bossen. In 1936 werd het plan ontwikkeld om in de bossen aan de westkant van het spoor tot de Brederoodseweg een villapark aan te leggen.
Toen in 1938 in de Neethof de villa’s van architect H.W. van Kempen verrezen, was het huis aan Anna van Saksenlaan 6 één die nog net afgebouwd werd voor de oorlog uitbrak. Een huis twee-onder-één-kap, zoals de bedoeling was om in het hele villapark te bouwen.
In die tijd kwam een jong gezin terug van een uitzending door Shell naar Nederlands Indië, het huidige Indonesië. Vader had een baan aanvaard op kantoor in Amsterdam en Santpoort was, met het treinstation, de ideale plek om neer te strijken.
Het huis was in aanbouw, maar had een obstakel. In de voortuin stond een kleine beuk. Die moest weg, want die stond te dicht bij het huis. Omdat in de stam van de beuk een gat zat, zou volgens ‘kenners’ de boom binnen korte tijd het loodje leggen.
De familie trok in het huis, doorstond de oorlog en bleef in Nederland tot en met 1946, om daarna naar Peru te gaan. Het huis werd verhuurd totdat de oudste zoon van de familie met vrouw en kind terugkwam uit Tanzania en het huis in Santpoort ideaal voor hen bleek te zijn.
De kleine beuk was ondertussen uitgegroeid tot een grote beuk. Het kleine gat in de beuk was een groot gat geworden, zo groot dat in 1975 de oudste zoon, drie jaar oud, in het gat kon zitten. Natuurlijk stond de boom nog steeds in de weg. Hij nam al het water uit de grond, verspreidde over de hele tuin zijn de grote wortels en elk jaar vielen er vele beukennootjes. Maar, hij bleef! Natuurlijk, zoiets moois! En het gat? Dat wordt steeds maar kleiner en hoe hoger de boom groeit hoe hoger het gat komt te zitten. Nu, na al die jaren woont de familie hier nog steeds samen met hun beuk.
De beuk is in 2012 op de lijst van monumentale- en waardevolle bomen van de gemeente Velsen geplaatst.
Verhaal: Binske Boissevain
Redactie: Marieke Zimmerman